Geschiedenis Van De Bijbel

U bent hier: De Reis >> Geschiedenis Van De Bijbel

Geschiedenis van de Bijbel

De Bijbel is een fenomenaal relaas van de geschiedenis, bestaande uit 66 afzonderlijke boeken, geschreven over een periode van ongeveer 1600 jaar, door tenminste 40 verschillende auteurs. Het Oude Testament bevat 39 boeken geschreven tussen ongeveer 1500 en 400 voor Christus, en het Nieuwe Testament bevat 27 boeken geschreven tussen ongeveer 40 en 90 na Christus. De Joodse Bijbel (Tanakh) is hetzelfde als het Christelijke Oude Testament, met uitzondering van de rangschikking van de boeken. Het oorspronkelijke Oude Testament was voornamelijk geschreven in Hebreeuws, en enkele boeken in Aramees, terwijl het originele Nieuw Testament geschreven werd in alledaags Grieks.

De Bijbel begint met de Joodse Geschriften. Het historische verslag van de Joden werd vele eeuwen lang vastgelegd op leren rollen en stenen tafelen, en onder de auteurs waren koningen, herders, profeten en andere leiders. De eerste vijf boeken heten de Wet, welke door Mozes geschreven en/of geredigeerd werden in de vroege jaren na 1400 voor Christus. Daarna, gedurende de volgende 1000 jaar, werden door het Joodse volk andere geschriften geschreven en verzameld. In ongeveer 450 voor Christus werden de Wet en de andere Joodse Geschriften samengevoegd door raden van rabbijnen (Joodse leraren), die vervolgens deze complete set erkenden als de door God ingegeven heilige autoriteit van God (Elohim). Ergens in deze periode werden de boeken van de Hebreeuwse Bijbel gerangschikt naar onderwerp, en zo bevatte deze de Wet (Torah), de Profeten (Nebiim), en de Geschriften (Ketubim). De beginletters van deze Hebreeuwse woorden – T, N en K – vormen samen de naam van de Hebreeuwse Bijbel – the Tanakh.^[1]

De Hebreeuwse Bijbel werd al in 250 voor Christus door Joodse geleerden in het Grieks vertaald in Alexandrië, in Egypte. Deze vertaling werd bekend als de “Septuagint”, wat “70” betekent, refererend aan de traditie dat het team van vertalers bestond uit 70 mannen (waarschijnlijk 72). Het was in dit vertalingsproces dat de rangschikking van de boeken werd veranderd tot de rangschikking die we in de tegenwoordige Bijbel hebben: Historisch (Genesis – Esther), Poëtisch (Job – Hooglied), en Profetisch (Jesaja – Maleachi).^[2]

Hoewel de Joodse Geschriften met de hand werden gekopiëerd, waren deze van kopie tot kopie extreem nauwkeurig. De Joden hadden een fenomenaal systeem van kopieënmakers, die ingewikkelde en rituele methoden ontwikkelden om letters, woorden en paragrafen te tellen om te verzekeringen dat geen kopiëerfouten werden gemaakt. Deze kopieënmakers wijdden hun hele leven aan het behouden van de nauwkeurigheid van de heilige boeken. Een enkele kopiëerfout vereiste de onmiddelijke vernietiging van de hele rol. De Joodse kopiëertraditie werd zelfs in stand gehouden tot de uitvinding van de drukpers in het midden van de 15e eeuw. Wanneer het aankomt op de nauwkeurigheid van de manuscripten, heeft de recente ontdekking van de Dode Zee Rollen de opmerkelijke betrouwbaarheid van het kopiëersysteem over duizenden jaren bevestigd.^[3] (Ik zal later terugkomen op de Dode Zee Rollen).

Na ongeveer 400 jaar van Bijbelse stilte, wordt deze stilte doorbroken door de komst van Jezus in ongeveer 4 voor Christus. Door al zijn lessen heen citeert Jezus vaak het Oude Testament, verklarend dat hij niet is gekomen om de Joodse Geschriften te vernietigen, maar om deze te vervullen. In het boek van Lucas verklaart Jezus tegen zijn discipelen, “…heb ik tegen jullie gezegd dat alles wat in de Wet van Mozes, bij de Profeten en in de Psalmen over mij geschreven staat in vervulling moest gaan.”^[4]

Beginnend in ongeveer 40 na Christus tot ongeveer 90 na Christus, schreven de ooggetuigen van het leven van Jezus de Evangelieboeken, de brieven en boeken die het Nieuwe Testament van de Bijbel zouden vormen, waaronder Matteüs, Marcus, Lucas, Johannes, Paulus, Jakobus, Petrus en Judas. Deze auteurs citeerden 31 boeken uit het Oude Testament, en verspreidden hun materiaal op dusdanige manier dat tegen 150 na Christus de vroege Christenen aan deze complete set geschriften refereerden als het “Nieuwe Verbond”. In de 3e eeuw na Christus werden de originele geschriften vertaald van het Grieks in het Latijn, Coptisch (Egypte) en Syrisch (Syrië), en wijd verspreid door het Romeinse Rijk (en daarbuiten) als de “door God ingegeven geschriften”.^[5] In 397 na Christus werden de 27 boeken van het Nieuwe Testament formeel en finaal bevestigd en “gecanoniseerd” in de Synode van Carthago.^[6]

Lees Nu Verder!

Creëer een 'SOCIAL BOOKMARK'!   Backflip   BlinkBits   Blinklist   blogmarks   del.icio.us   digg   Furl   Raw Sugar   reddit   Shadows   Simpy   Spurl   Technorati   Yahoo My Web   More...   |    WAT IS DIT?