De Joodse Traditie

U bent hier: De Reis >> De Joodse Traditie

De Joodse Traditie

Van alle oudheidkundige bronnen voor Jezus lijken de minst gunstig bevooroordeelde die van rabbinale oorsprong te zijn. Er zijn feitelijk een significant aantal verwijzingen naar Jezus, maar vele daarvan gebruiken namen als “die man” wanneer ze refereren aan Jezus Christus. Daarom worden sommige van deze referenties nu als onbetrouwbaar beschouwd.

Toch, er is in de Babylonische Talmud, het formele commentaar op de Joodse Wetten, samengesteld tussen 200-500 na Christus, een krachtige referentie aan Jezus:

Er is een traditie, op de vooravond van de sabbat en Pascha hingen zij Yeshu op. En de heraut ging veertig dagen voor hem uit al roepende: Yeshu zal worden geëxecuteerd, want hij heeft toverij gepleegd en Israël verleidt en hen vervreemd van God. Laat een ieder naar voren komen, die een rechtvaardigend pleidooi voor hem kan houden; maar er werd niemand gevonden die een rechtvaardigend pleidooi voor hem kon houden, dus werd hij opgehangen op de vooravond van de sabbat en het Pascha.^[1]

Dit wordt beschouwd als een zeer geloofwaardige referentie aan Jezus (“Yeshu”). Hier verifiëren rabbinale schrijvers dat Jezus een historisch figuur was, dat hij op de vooravond van de Pesach werd gekruisigd en dat hij wonderen verrichtte, hieraan refererend als “toverij”. De gebeurtenissen rondom het leven van Jezus werden niet ontkend, maar zeer zeker geverifiëerd.

Nou, ik zocht naar onbevooroordeelde bronnen, buiten de Bijbel, die over de persoon van Jezus spraken, zijn doodstraf en zijn dood, en de opkomst van de religie in zijn naam. Het was opmerkelijk dat dat precies was wat ik vond!

De niet-Christelijke historische verslagen van Cornelius Tacitus, Flavius Josephus, Plinius de Jongere, Suetonius, Mara Bar-Serapion, Lucanius van Samosata, en zelfs de geschriften van de extreem bevooroordeelde Joodse Sanhedrin houden allemaal de Bijbelse verslagen over het leven en de dood van Jezus Christus in de eerste eeuw in stand.

Naast de negen auteurs in het Nieuwe Testament die in afzonderlijke verslagen over Jezus schreven, vond ik op zijn minst twintig andere vroege Christelijke auteurs, vier ketterse geschriften, en zeven niet-Christelijke bronnen die Jezus expliciet vermelden binnen een periode van 150 jaar na zijn leven. Dit brengt het minimum aantal op 40 auteurs, die allen Jezus en de verspreiding van de spirituele beweging in zijn naam expliciet vermelden.

Er zijn meer auteurs die Jezus Christus binnen 150 jaar na zijn leven vermelden dan er auteurs zijn die de Romeinse Keizer vermelden die tijdens Zijn leven heerste. Geleerden kennen slechts tien bronnen die Keizer Tiberius vermelden binnen 150 jaar na zijn leven, waaronder Lucas, Tacitus, Suetonius, and Paterculus. Dus, in dit korte tijdsbestek worden de schrijvers die de leider van het gehele Romeinse Rijk noemen (effectief de wereldleider in die tijd) overtroefd door de schrijvers die Jezus noemen, in een verhouding van 4:1!^[2]

Prima, dat is fantastisch bewijs voor het historische leven en de dood van een religieus leider genaamd Jezus Christus, maar hoe zit het met de rest?

Hoe zit het met die vermeende wonderen…?

Hoe zit het met het grootste mirakel – zijn wederopstanding uit de dood…?

Lees Nu Verder!

^[1] Babylonische Talmud, Sanhedrin 43A.
^[2] Zie Josh McDowell, The New Evidence that Demands a Verdict, Thomas Nelson Publishers, 1999, 119-136. Zie ook in het algemeen, Gary Habermas en Michael Licona, The Case for the Resurrection of Jesus, Kregel, 2004.

Vind jij deze informatie nuttig? Help ons dan door deze met anderen te delen met behulp van onderstaande social media knoppen. Wat zijn social media?

Praat over ons:

Volg ons: